Može se reći da je Orson Welles stalno iznova ispitivao granice i posledice sveprisutnog zla. Zlo se od mračnih Shakespeareovih komada, gde se vidi kao jedna vrsta manične opsednutosti i „začaranosti“, uvek ispoljava kao sredstvo kojim se koči svaki progres i stvara krug saučesnika. Ono je „zarazno“ i protiv njega ne postoji magijski lek. Ono što je jedino efikasno u borbi sa zlom jeste lični primer kojim se osvaja hrabrost da se prkosi. U Kafkinom svetu, Jozef K. prkosi zlu birokratije, uprkos tome što nema nikakvu šansu da preduhitri smrt. U „Dodiru“ zla Mike Vargas staje hrabro u odbranu onih koje je Quinlanova korumpiranost osudila na progon. Građanin Kane je, takođe, bar izvesno vreme, bio onaj koji je verovao da govori za one koji nisu privilegovani, da im „pozajmljuje“ glas.

Ne pristajem na nacionalizam!!! Ne pristajem na jednostrane medije. Ne pristajem na rat, a preživjeli smo jedan. Ne pristajem na masovne egzoduse i svakojaka čišćenja. Ne pristajem na porast desnih tendencija u političkom životu Evrope. Ne pristajem na fašizaciju onoga što se nekada zvalo Jugoslavija. Ne pristajem na podijeljeni Mostar. Ne pristajem na laži izlobiranih i potplaćenih političkih pokvarenjaka koji negiraju da suluda ljudska industrijska aktivnost uzrokuje globalno zagrijevanje planete Zemlje. Ne pristajem na ljudsku, antropocentričnu, bezglavu dominaciju planetom. Pustite slonove, kitove, delfine i oktopuse u parlament, neka nam izlože svoju istinu, neka promovišu svoje interese, to je istinski ideal demokracije i suživota! Ne pristajem na maltretiranja, nikoga i ničega.

Egipat i njegov glavni grad Kairo već se stoljećima, ako ne i više od milenija, nalaze u središtu zbivanja arapskog i islamskog svijeta i njegove kulture, iz razloga povijesnih (čak i od prije islama), geografskih, političkih i praktičnih. Suvremeni Egipat (nakon obaranja monarhije i obnove pune neovisnosti 1953. godine) ključan je faktor stabilnosti u arapskom svijetu i bitan geopolitički igrač, a njegova se stabilnost pomaže i izvana. Unutar društva, pak, suprotstavljeni koncepti arapskog nacionalizma i političkog islama prijete da unesu razdor u društvo, a vojska se isprofilirala kao ključni unutarnji faktor. Pet od šest predsjednika bili su vojna lica, a jedini civil bio je Mohamed Morsi iz Muslimanskog bratstva koji je nakon Arapskog proljeća vladao točno godinu i mjesec dana.